DOM GENERALNY
Kraków
telefon:
kier.: (+48) 12
413 55 99
627 67 80
627 67 90


kier.: (+48) 12
fax: 418 57 00
e-mail:
PROWINCJE:

krakowska
Rząska k. Krakowa
tel./fax 626-50-90
kier.: (+48) 12
e-mail:
warszawska
Warszawa
tel./fax 619-49-96
kier.: (+48) 22
e-mail:
poznańska
Poznań
kier.: (+48) 61
tel. 867 20 86
fax. 861-86-03
e-mail:
SZUKASZ BOGA;
PRAGNIESZ TROCHĘ
CZASU POŚWIĘCIĆ
DLA SIEBIE ?
Kontakt:
s. Teresa Pawlak
ul.Woronicza 10
31-409 Kraków
tel. 12/ 413 55 99
627-67-80
627-67-90
kom. 664 04 77 04
e-mail:
każdego 17-go dnia miesiąca o godz. 17
w Sanktuarium Ecce Homo odprawiana jest Msza św. w intencji wszystkich modlących się za wstawiennictwem św. Brata Alberta i bł. Siostry Bernardyny; przed Mszą św. odczytywane są prośby, które można przysyłać e-mailem wypełniając widoczny obok formularz.
przy kaplicy sióstr albertynek
w domu głównym (obok sanktuarium) jest izba pamiątek bł. Siostry Bernardyny, urządzona
w pokoju, w którym zmarła
Piątek przed Niedzielą Męki Pańskiej
(czyli Palmową) w Sanktuarium Ecce Homo Św. Brata Alberta jest odpust ku czci Chrystusa Cierpiącego Ecce Homo
17 czerwca
jest liturgiczne wspomnienie św. Brata Alberta, w sanktuarium Ecce Homo św. Brata Alberta odpust.
22 września
przypada liturgiczne wspomnienie
bł. Bernardyny Marii Jabłońskiej
Zarys
Historii Zgromadzenia
fot. Kapituła Generalna Zgromadzenia w 1927 roku.
Kalendarium
ważniejsze wydarzenia
15.01.1891
Obłóczyny pierwszej współpracow- niczki św. Brata Alberta, s. Franciszki Anny Lubańskiej i sześciu innych Sióstr Tercjarek Trzeciego Zakonu Świętego Franciszka Posługujących Ubogim - początek Zgromadzenia. Objęcie pier- wszej Ogrzewalni dla kobiet w Krakowie przy ul. Skawińskiej.
1892
Przeprowadzka z Ogrzewalni żeńskiej przy ul. Skawińskiej na ul. Piekarską 21.
03.06.1897
Obłóczyny Siostry Bernardyny Marii Jabłońskiej.
07.04.1902
Brat Albert ogłosił Siostrę Bernardynę Jabłońską pierwszą przełożoną generalną Zgromadzenia.
12.08.1902
Siostry zamieszkały w pustelni na Kalatówkach w Zakopanem.
08.09.1908
W Krakowie przeniesiono przytulisko kobiet z ul. Piekarskiej na Krakowską 47. (na zjęciu obok)
1908
Zamieszkała tam także Siostra Bernardyna z za- rządem general- nym. (Siostry albertynki uwa- żają to miejsce za Dom Macie- rzysty Zgroma- dzenia.)
25.12.1916
Śmierć Brata Alberta - Założyciela Zgromadzenia.
do 1916
Siostry podjęły pracę w przytuliskach w następujących miejscowościach: Kraków, Lwów, Sokal, Jarosław, Przemyśl, Kielce.
1917-1918
Siostra Bernardyna pisze Regułę Brata Alberta, która ma stanowić podstawę do napisania Konstytucji.
09.02.1922
Pierwsza kapituła generalna wybrała Siostrę Bernardynę na przełożoną generalną.
19.06.1926
Pierwsze zatwierdzenie Ustaw Zgromadzenia, na 3 lata, przez Księcia bpa Adama Stefana Sapiehę.
22.06.1926
Zatwierdzenie Zgromadzenia na prawie diecezjalnym przez Księcia bpa Adama Stefana Sapiehę.
15.06.1928
Siostry zamieszkały w domu na Prądniku Czerwonym w Krakowie. Obecnie jest to siedziba Domu Generalnego oraz miejsce szczególnego kultu św. Brata Alberta i bł. Siostry Bernardyny (Sanktuarium Ecce Homo św. Brata Alberta); tutaj również jest dom formacyjny Zgromadzenia: postulat i nowicjat.
Dom na Prądniku w 1928 roku
25.12.1930
Pierwsze śluby wieczyste w Zgroma- dzeniu w kaplicy przy ul. Krakowskiej 47 w Krakowie.
23.09.1940
Śmierć Siostry Bernardyny Jabłoń- skiej. W chwili jej śmierci Zgromadzenie liczyło ok. 500 członkiń i prowadziło 56 placówek.
W czasie i po II wojnie światowej siostry prowadzą w wielu miejscowościach tzw. kuchnie ludowe, w których biedni ludzie otrzymują gorące pożywienie.
od 1947
Stopniowe upaństwawianie placówek opiekuńczych, w których pracowały sio- stry; wymówienia z pracy; upaństwa- wianie majątków kościelnych.
17.09.1955
Ogłoszenie Dekretu Pochwalnego przez Stolicę Apostolską; zatwierdzenie Zgro- madzenia na prawie papieskim.
19.03.1957
Dekret ks. Prymasa Wyszyńskiego o podziale Zgromadzenia na 2 prowincje: krakowską i warszawską.
06.08.1965
Zatwierdzenie Konstytucji Zgromadzenia przez Stolicę Apostolską.
09.04.1972
Utworzenie trzeciej prowincji Zgroma- dzenia w Poznaniu.
29.12.1972
Pierwszy wyjazd sióstr na placówkę poza granice Polski - do Rzymu.
1974
Podjęcie pracy w USA.
1982
Wyjazd sióstr do Argentyny.
18.06.1982
Zatwierdzenie nowych Konstytucji Zgro- madzenia przez Kongregację do Spraw Zakonów i Instytutów Świeckich. W Konstytucjach uwzględniono wskazania odnowy po Soborze Watykańskim II.
22.06.1983
Beatyfikacja Brata Alberta w Krakowie.
12.11.1989
Kanonizacja Brata Alberta w Rzymie.
15.01.1991
Jubileusz stulecia Zgromadzenia.
1991
Pierwsza placówka misyjna w Boliwii.
1992
Pierwsza placówka na Ukrainie.
1995
Siostry podejmują pracę na Słowacji.
2001
Wyjazd sióstr do Rosji (Syberia).
2002
Podjęcie pracy w Anglii.
2003
Otwarcie placówki w Watykanie
Zgromadzenie Sióstr Albertynek zostało założone w Krakowie 15 stycznia 1891 r. przez św. Brata Alberta Adama Chmielowskiego; w tym dniu odbyły się obłóczyny pierwszych siedmiu albertynek, w prywatnej kaplicy kard. Albina Dunajewskiego, w gmachu kurii biskupiej przy ul. Franciszkańskiej 3.
Pierwsze albertynki objęły opieką ogrzewalnię dla kobiet w Krakowie przy ul. Skawińskiej 4. W 1902 r. przeniosły się na ulicę Piekarską 21, gdzie dom dla ubogich już nie nazywał się Ogrzewalnią lecz Przytuliskiem;
kolejna przeprowadzka nastąpiła w 1908 r. na ul. Krakowską 47. Początkowo był on miejscem noclegu dla kobiet bezdomnych, wśród których było również wiele zawodowych żebraczek, złodziejek i alkoholiczek. W następnym roku (1909), Zarząd miejski przydzielił siostrom na przytulisko budynek pod nr 53, w którym zostały umieszczone chore leżące, objęte całodobową opieką.
Niemal od początku św. Brat Albert zakładał (prawdopodbnie za radą św. Rafała Kalinowskiego) domy pustelnicze, aby siostry mogły nabierać sił duchowych i fizycznych, koniecznych do wyczerpującej pracy w przytuliskach. Pierwsza pustelnia powstała na Roztoczu w Bruśnie już pod koniec 1891 r. (przeniesiona w 1898 do pobliskiego Prusia). W 1902 r. siostry objęły pustelnię na Kalatówkach w Zakopanym.
Do wybuchu I wojny światowej w 1914 r. przytuliska były otwarte już w następujących miejsco- wościach: Kraków, Lwów, Sokal, Jarosław, Przemyśl, Stanisławów, Kielce. W przytuliskach każdy głodny otrzymywał chleb, bezdomny miejsce, nagi odzież, bezrobotny pracę. Na pomocną dłoń mogli liczyć wszyscy, bez względu na wyznanie czy narodowość.
Brat Albert odpowiadał na zapotrzebowania ówczesnych lu- dzi. Organizował domy dla kalek i nieuleczalnie chorych, posyłał siostry do pracy w szpitalach wojskowych i zakaźnych, tworzył kuchnie ludowe, żłobki i zakłady wychowawcze dla bezdomnych dzieci i młodzieży.
Początkowo Zgromadzenie nie posiadało żadnych stałych funduszy na prowadzenie dzieł, Brat Albert otrzymał jedynie zezwolenie na kwestowanie. Stopniowo w tworzo- nych przytuliskach organizowano różne warsztaty pracy, które albo zaspokajały potrzeby własne, albo dostarczały zarobku na utrzymanie: wyplatano krzesła, politurowano meble, robiono koszyki, stoliki i krzesełka z wikliny, tkano chodniki, wyrabiano wycieraczki ze słomy itd.; był też warsztat szewski, stolarski i krawiecki; również dzieci były zatrudnione, np. przy lepieniu torebek i innych drobnych pracach. W późniejszych umowach z zarządami miast Brat Albert miał przyznawaną subwencję na prowadzenie przytulisk.
W pierwszych latach Zgroma- dzeniem kierował bezpośrednio Brat Albert; 7 kwietnia 1902 r. mianował pierwszą oficjalną przełożo- ną generalną Siostrę Bernardynę, Marię Jabłońską, która stała na czele wspólnoty przez 38 lat, do swej śmierci w 1940 r. Odegrała ona bardzo ważną rolę w procesie powstawania Zgromadzenia, stąd nazywana jest Współzałożycielką. W czasie swej posługi wiernie strzegła charyzmatu Założyciela. Po śmierci Brata Alberta napisała Konstytucje Zgromadzenia, co zapewniło mu stabilizację prawną. W chwili jej śmierci albertynki prowadziły 56 placówek i liczyły ok. 500 członkiń.
Po II wojnie światowej działal- ność Zgromadzenia uległa pewnej zmianie na skutek objęcia władzy w Polsce przez rządy komunistyczne. Nie tylko trzeba było opuścić placówki znajdujące się we wschodniej Galicji, ale też dostosować charakter posługi do nowych warunków. Nie wolno było prowadzić otwartych przytulisk - siostry mogły jedynie pracować na etatach w zakładach opieki zamkniętej, pod zarządem świeckim, służąc ludziom starszym, chorym psychicznie lub upośledzonym. Z drugiej strony polski Kościół, znalazłszy się również w szczególnej potrzebie, prosił o pomoc w pracy parafialnej i katechetycznej. Siostry zatem objęły posługę w parafiach, gdzie zajmowały się przede wszystkim działalnością charytatywną, lecz również pracowały jako katechetki i zakrystianki.
Obecnie Zgromadzenie wraca do pierwotnej formy służby czło- wiekowi. Miejscem posługi sióstr są: przytuliska otwarte dla bezdomnych, kuchnie dla głodnych, domy opieki dla osób starszych i samotnych, domy pomocy społecznej dla dorosłych i dzieci, domy samotnej matki, świetlice i ochronki dla dzieci z rodzin wielo- dzietnych i patologicznych, hospicja dla terminalnie chorych, domy księży emerytów, placówki parafialne. W razie konieczności siostry podejmują katechizację.
Siostry albertynki pracują także poza granicami kraju: we Włoszech, w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, w Argentynie, w Boliwii (placówki misyjne), na Ukrainie, Słowacji, w Rosji (Syberia), w Anglii oraz w Watykanie. Obecnie Zgromadzenie liczy blisko 700 sióstr pracujących w 82 placówkach. Jest podzielone na trzy prowincje: krakowską, warszawską i poznańską. Dom Generalny ma swoją siedzibę w Krakowie przy ul. J. P. Woronicza 10; mieści się tutaj również postulat i nowicjat.